Νικολέττα Μ. Σίμωνος

Εικόνα: από το εικονογραφημένο "Resta con me" (2019) της Nicoletta Ceccoli Γεννιέμαι. Γεννιέμαι και κρύβομαι από τα μάτια του κόσμου. Με κουράζει το περίεργο βλέμμα τους, και στρέφω τη θωριά μου στον ουρανό. Τα πουπουλένια σύννεφα  το λευκοστρωμένο μου γίνονται κρεβάτι.  Και οι αιθέρες, η γλαυκή πατρίδα μου - ο ολόδικός μου κόσμος μέσα του να πετάω: ΝΑ ΖΩ Αέρας γεννήθηκα. Αέρας είμαι και πνίγομαι στα συσταρισμένα κουτάκια  της ζωής και του μυαλού σας, άνθρωποι.  Άυλη ύπαρξη, η ύπαρξή μου. Και χρόνια τώρα σας το λέω: δεν φυλακίζεται το άπιαστο. Ημερολόγιο | 05.11.26 |

Πηγή φωτογραφίας Πρώτη φορά που σ' είδανε τα μάτια μου. Και στο καράβι της φυγής τα μάτια μου δακρύζανε νερό θαλασσινό δικό σου. Για σένα που άφηνα, νησί μα και για κάποιον Νίκο, έρωτα της στιγμής, εφηβικό τελείως καρδιοχτύπι που με τα μάτια μίλησε, κι εκείνο ήταν όλο. Αυτόν που τόνε κλαις μα γρήγορα ξεχνάς και πάμε παρακάτω. Έλα, όμως, που δάκρυζα μες στο καράβι της φυγής. Κόμπος η ψυχή  κόμπος και ο λαιμός μου που σ' άφηνα, εσένα των Φαιάκων νήσο. Πού να 'ξερα, αλήθεια, πως τρεις χρόνους κατόπιν κοντά σου θα ξαναβρισκόμουν, για χρόνια κάμποσα  να σε γευτώ και να σε ζήσω. Μα ο Νίκος είχε πια ξεθωριάσει  απ' τη μνήμη. Ποτέ μου δεν τον ξέχασα, εντούτοις, αφού για χάρη του, υποτίθεται, λυπόμουν  που τη νήσο άφηνα για πάντα πίσω. Και τότε κάποιος, μάλλον, συγκινήθηκε απ' τον λυγμόν εκείνον τον αγνό και τον αθώο  μες στο καράβι της φυγής τα μάτια μου δακρύζανε νερό θαλασσινό δικό σου κι έταξε πως η Κυπριωτοπούλα τούτη η λυγερή, του Άη Σπυρέτου η συντοπίτισσα, θε να ...

Φωτό από την ομάδα φωτογραφίας  No Ordinary Eyes  στο Facebook Τι σου είναι η ψυχή, ψυχή μου… Ανοίγει πρώτη της φορά, με γέλιου κλάμα γοερό, τα δυο της τα πνευμόνια στο οξυγόνο της ζωής  κι ευθύς, πριν κάνει ούτε κιχ, της ράβουν τα φτερά πάνω στο σώμα. Μονάχα ο θάνατος τής κόβει τις ραφές κι αφήνει τις φτερούγες της ν’ ανοίξουν· μη φανταστείς, δεν είναι απ’ αγάπη, αγάπη μου απονήρευτη, αγάπη μου αθώα. Από συμφέρον είναι δολερό. Βλέπεις, δίχως φτερά, πώς θα μπορεί η ψυχή μαζί του να πετάξει στου Άδη τ’ αδυσώπητα, στους νεκρικούς κρυψώνες; Τι ειρωνεία, ε; Εις στη ζωή, που μια φορά σού δίνεται κι είν΄ άπιαστη κι ωραία κι ωσάν το μέλι γλυκερή, να ζεις σαν άφτερη ψυχή, ενώ άφτερη δεν είσαι. Και εις στον θάνατο, που είν’ αέναος κι ανύπαρκτος και μισητός και φταίχτης - ένας ψυχοβγάλτης και μισός, να 'σαι με τα φτερά σου ορθάνοιχτα, τις πάλλευκες φτερούγες σου διάπλατες σαν θάλασσες επάνω στους αιθέρες. Μα τι να σου κάνει, θα μου πεις - και με το δίκιο σου. Μια ειρωνεία είναι...

Στη φωτογραφία η Μάτση Χατζηλαζάρου (1914-1987)  Πηγή φωτογραφίας Αστόχησαν τα βλέφαρα απόψε φοβήθηκαν τα κύματα του ωκεανού  σου κι εσύ ο έρωτας εσύ η ομίχλη του πρωινού εσύ το ξεχασμένο ρήμα στην πρόταση που μάχομαι ν’ αρθρώσω μα όχι η ξεχασμένη είσαι καρδιά στο χάος της νύχτας παλεύω να διασχίσω με τ’ ακρόνυχα την πλάτη του ορίζοντά σου εσύ η ανατολή εσύ το φάντασμα του Βέρθερου εσύ η ρώγα η ζουμερή της άμπελου στα χείλη μου εσύ το αλεξίσφαιρο γιλέκο κι εγώ η σφαίρα που εξοστρακίζεται je te hais passionnément je t’aime infiniment comme une folle comme une clocharde comme une étoile devant la lune comme un bateau ivre comme mon Rimbaud εσύ το Παρίσι μου το Παρίσι εγώ viens l’amour nous tue l’amour nous nourrit l’amour nous affame κι εγώ ο άστεγος είμαι που ταΐζει με το γάλα του το γατί είμαι η κουβέντα η τρυφερή που ακούει το ορφανό παιδί είμαι η κούκλα στα χέρια τα ωχρά της φαλακρής Σοφούλας το όνειρο είμαι του απελπισμένου η προσευχή του ασ...

  Mahmoud Darwish (1941-2008) ΤΡΙΑ ΟΛΙΓΟΣΤΙΧΑ ΤΟΥ  ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ Όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε σένα, ακόμα κι εκείνοι που πήρα για να σε ξεχάσω. Ρώτησαν: Την αγαπάς μέχρι θανάτου; Απάντησα: Μιλήστε για κείνη πάνω από τον τάφο μου και κοιτάχτε πώς με επαναφέρει στη ζωή. Θα συνεχίσω να ζω, ακόμα κι όταν η ζωή με προδώσει. Και δε θα πάψω να ονειρεύομαι ακόμα κι όταν τα όνειρα μ' εγκαταλείψουν. Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Από το διαδίκτυο Η απουσία σου είναι τόσο έντονη απόψε που παύει πια να είναι απουσία κι η πιο έντονη γίνεται παρουσία σου Κάθομαι στην βεράντα κι εισπνέω τον καπνό απ' το τσιγάρο σου και αρχίζω να βήχω - μόνο που είν' απ' τον καπνό του αντικαπνιστικού  κεριού που άναψα δίχως  εγώ να καπνίζω Τρώω το μερίδιό μου απ' το γαλακτομπούρεκο κι ύστερα τρώω και το μερίδιο το δικό σου - έτσι, για να νιώθω πως πλάι μου είσαι και το  τσακίζουμε παρέα Kι όταν το αγαπημένο μου ποίημα αρχινώ να σου διαβάζω -θες δε θες- βλέπω στην κορνίζα τα χείλια και τα μάτια σου με νόημα να μειδιούν Κι έπειτα το κρασί μου κατεβάζω και αδειάζω τριγύρω μου το μπουκάλι με το ουίσκι σου - για να μυρίζει ο χώρος εσένα Μονάχα στο κρεβάτι, ρε μωρό, η απουσία σου παραμένει απουσία Σταθερή κι αμείωτη...

Από το διαδίκτυο Θαλασσινή Με είπες μιαν αυγή Με μια φωνή Σαν κύματος χάδι Και στο στήθος σου Στο μέρος της καρδιάς Το μονόγραμμά μου χάραξες: Ένα ψηλόλιγνο Σαν στον ιστό πανί Θαλασσί Ν

μου λείπεις κι η στιγμή λύπη σαν το νερό απ' τα σκασμένα από τη δίψα χείλη σαν το σώμα από την άδεια αγκαλιά σαν απ' τα μάτια μου το βλέμμα σαν η ανάσα από το άψυχο κορμί σαν τη μάνα που λείπει από το ορφανό παιδί λείπεις του θανάτου λύπη τον κόσμο ψάχνω μα δεν τον βρίσκω πουθενά και χάνομαι στο μετά στο πριν δεν υπήρχα στο τώρα πεθαίνω μα ανασταίνομαι την κάθε μέρα που περνά

Σεπτέμβρη ήρθε και με βρήκε η αγάπη σου λουσμένη στην αλμύρα του καλοκαιριού κι ο ήλιος αγιοκέρι μες στα μάτια μου... Σεπτέμβρη ήρθε και με βρήκε η αγάπη σου κι ευθύς σου ζήτησα να με ζεστάνεις Κι εσύ με πήρες αγκαλιά κείνο το βράδυ με πανσέληνο που τραγουδούσα: "Βλέπω δυο πρόσωπα πίσω απ' το τζάμι Σαν δέντρα βιάζονταν πολύ να φιληθούν"... Κι αυτά τα πρόσωπα δεν ήταν άλλοι                                                        από εσένα και εμένα...

Ένα κομμάτι κρέας δίχως ψυχή το γυναικείο σώμα μας για τόσους και τόσους άνδρες Λεία που την κατασπαράζουνε οι λέοντες κι οι λύκοι ΦΟΒΑΜΑΙ Και είναι τόσα, σ' αυτόν τον κόσμο, που φοβάμαι... Ημερολογιο | 16.06.2026

Ειλικρινά   δε θέλω πια να ανοίγω το Facebook.  Ένα τεράστιο γραφείο τελετών κατάντησε  με τις αγγελίες των θανάτων μας... Ημερολόγιο | 21 Ιουλίου 2026 

Κραυγές κοτρώνες κατρακυλούν  σ' έναν γκρεμό κωφάλαλο  και χάνονται στα χάη του. Άλλες γίνονται ένα με τον άνεμο.  Κι άλλες συνθλίβονται ακαριαία  στο σκληρό στρώμα  που καλύπτει τον πάτο του.  Πώς εξανεμίστηκαν έτσι οι κραυγές μου, ανόητε επίπλαστε άνθρωπε!  Και τώρα, πες μου,  πώς θα ακούσει τις κραυγές απόγνωσής μου ο Θεός  για να με σώσει από εσένα και τη φάρα σου...

Από το διαδίκτυο τη δύναμη δε βρίσκω να σε καλωσορίσω  στο καύκαλο του πεθαμένου τούτου κόσμου -- το ίδιο σκληρός και άκαμπτος με το οστό του  που για τα δόντια δεν είναι κανενός σκουληκιού κανενός  μυρμηγκιού κανενός  θανάτου και -πες μου- πώς εγώ να σε φέρω κοντά του...

Τα αηδόνια δε θα φέρουν φέτος την Άνοιξη  Τα λάβωσαν στο φτερό και τα έριξαν στον τάφο -για να τους πάρουν τη θέση- οι πύραυλοι και τα ντρόουν  Μα τα ντρόουν και οι πύραυλοι επουδενί δε φτιάχτηκαν για να φέρνουν τις Άνοιξες στους κόσμους...

Φωτό από Διαδίκτυο Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που φταίει  να είναι η απεραντοσύνη της θάλασσας που  μας φέρνει ακόμα πιο κοντά Ίσως το απατηλό αστείο τ' ουρανού που  σπρώχνει τα χείλη μας να σμίξουνε  όταν η πινακίδα γράφει "αλτ" κι εγώ διαβάζω "έλα" Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που όντως φταίει τελικά  να είναι  που ξέρουμε κι οι δυο να κολυμπάμε  - ποια θάλασσα απέραντη, αλήθεια; που ξέρουμε κι οι δυο ν' ανοίγουμε φτερά  και να πέταμε  - ποιος ουρανός, αλήθεια; Τι να σου πω δεν ξέρω Ίσως τίποτα να μη φταίει τελικά Στο χάος σου παλεύω με τα κύματα ενώ εσύ παλεύεις με τα κύματα στο χάος το δικό μου Κι ύστερα, αν είναι δυνατόν,  να σπάμε το κεφάλι μας να δούμε  αν ρέει απ' την καρδιά μας η αγάπη Γελάει με την πάρτη μας η εγκεφαλικότητά μας και μας μουτζώνει κατά μέτωπο να μη μας τα χρωστάει Α, ρε αγάπη κατά πώς πάμε εμείς ένα θα γίνουμε  μόνο μες στην ανυπαρξία  που τ' όνομα έχει του θανάτου

Δε γράφω πια. Τώρα  γράφουν οι χτύποι της καρδιάς μου.  Κι εγώ κλαρίνο στέκομαι.  Κι αδημονώ  για τα παλλόμενα στο κόκκινο ποιήματα που θα διαβάσω.                       Λουσμένα στον ιδρώτα σου.

Ήρθες στον ύπνο μου και με βήμα απαλό σαν το φτερό του παγωνιού βάδιζες προς την πύλη του ονείρου μου. Όταν πλησίασες, κοντοστάθηκες και φώναξες το όνομά μου. Δεν αποκρίθηκα. Έπειτα άνοιξες την πύλη και μπήκες στ' όνειρό μου. Και τότε ξύπνησα.

Σήμερα ήρθαν και μου είπανε πως πέθανες.  Θες την αλήθεια; Πόνεσα.  Κι ας σ' είχα χρόνια τώρα πεθαμένο.

Εικόνα από το διαδίκτυο Γελάνε με τους άλλους οι  άνθρωποι, Κύριε Εμπαίζουν, περιπαίζουν, στη φύση τους έως και να χλευάζουν με μια ευκολία απίστευτη σάμπως από συνήθεια, μανιέρα βίου σαν από χόμπι, με μια ηδυπάθεια, θαρρείς, και με μια έπαρση στο ύφος για το τάχα επίτευγμά τους Όσοι ζουν με ελαφρά τη καρδία, αυτοί που τους είν' αρκετό στην επιφάνεια τής ύπαρξης να επιπλέουν, αυτοί που ούτε μια φορά δεν έχουν δοκιμάσει μια βουτιά στα βάθη τής υπάρξεως τ' απύθμενα να κάνουν όλοι τούτοι, λοιπόν, δεν σέβονται ούτε άνθρωπο, ούτε ψυχή, μήτε την ύπαρξη μες στης ζωής το μεγαλείο δεν σέβονται, Θεέ μου Γελάνε με τους άλλους οι άνθρωποι, Κύριε Κι είναι που ξέρουν πως Εσύ δεν είσαι σαν εκείνους Γιατί αν δεν το γνώριζαν, θα πίστευαν πως κάποτε κι Εσύ μαζί τους θα γελούσες Και τότε ίσως να 'ταν αλλιώς ο κόσμος μας...

Marc Chagall (1887-1985), Le Dimanche (On Sundays) from Derrière le Miroir, 1954 Γλυκά και τρυφερά μίλα μου κι αληθινά – πονάει όπου μ’ αγγίξεις Γλυκά όπως το λάμδα του μελιού Και τρυφερά όπως το ρω του ρυακιού Αληθινά όπως το άλφα της αγάπης Και φτερωτά έλα και μίλησέ μου φτερωτά όπως το ρω του έρωτα Κι εγώ θα στείλω το φως του ήλιου την αυγή μ’ ένα φιλί να σε ξυπνήσει με το ρω του ρυακιού νεραϊδένιο με το λάμδα του μελιού μελένιο με το ρω του έρωτα ερωτικό φιλί αέρινο φιλί αερικό  με το μέγα άλφα της αγάπης...

Εσείς μεταλαμβάνετε με άρτο και οίνο. Εγώ με ποίηση.             Ποιος είπε πως αυτή δεν είναι σώμα και αίμα Κυρίου;

  Image Source Κάθε που μια παπαρούνα φυτρώνει, ψηλόλιγνη, πανώρια, πορφυρή, είτε στον κήπο σου είτε μες στου Θεού τον κήπο, μια στάλα αίμα έχει χυθεί είτε από καρδιά είτε από σώμα. Να θυμάσαι, λοιπόν, πως αν μια παπαρούνα κόψεις, ματανεκρώνεις μια ψυχή που έχει καταφέρει, παρά τη μοιραία μαχαιριά, ν' αναστηθεί, να στεριώσει και να ξαναριζώσει. Μην τη σκοτώσεις δεύτερη φορά.  Έλεος δείξε.

Image Source Αρκεί το φως Σου να 'ρθει λευκό να βάψει το σκοτάδι μου

Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα   Εικόνα Μόνο Και Όλο Εικόνα  Ο κόσμος Μπού - χτι - σα την εικόνα Και πού να βρω πια περιεχόμενο...

Image Source YVES BONNEFOY Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΩΡΑ (απόσπασμα) Η ευτυχία δεν μου χαμογέλασε ποτέ στη γη τούτη επάνω. Πού πάω; Μες στα όρη τούτα ψάχνω Τη σιωπή, την ειρήνη της καρδίας. Αυτή είν’ η πατρίδα μου, Να περιπλανηθώ δεν πρόκειται άλλο πια μακριά της. Ολούθε οι κορφές γλαυκές ξαναγίνονται σαν τον αιθέρα, Και θα σου πω αντίο; Όχι, ποτέ μην πάψει Ποτέ να κελαρύζει το νερό, να ξανανθίζει το χορτάρι! Μετάφραση από τα γαλλικά: Νικολέττα Σίμωνος

  Τελικά, τι είναι ποίηση; Ποίηση είναι τα πάντα όλα Αυτό που ορίζεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να οριστεί Αυτό που φαίνεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να φανεί Αυτό που ψηλαφίζεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ψηλαφιστεί Αυτό που ακούγεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ακουστεί Ποίηση είναι το ορατό   Κυρίως, όμως Ποίηση είναι το αόρατο.

William Stafford (1914-1993)  Photo source ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΤΑΦΟΡΝΤ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΗ ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ Την κοίταξα στα γρήγορα κι έβγαλα τα γυαλιά μου – τραγούδαγαν ακόμη. Σαν τζίτζικας τερέτισαν στο τραπεζάκι του καφέ κι έπειτα σίγησαν. Πρόβαλε η φωνή της σαν καμπάνα και το ηλιόφως ευθύς διεθλάσθη. Ένιωσα το ταβάνι τής αψίδας να παίρνει τη μορφή κι ήξερα πως τ' ακρόνυχα κει πάνω αλλιώς αισθάνονταν ό,τι αγγίζαν. «Εγώ είμ' ο δικός σου τρόπος αντίληψης των πραγμάτων», είπε. «Σαν μ' αφήσεις να ζήσω πλάι σου, κάθε σου βλέμμα στον κόσμο γύρω σου δεν θα 'ναι πια παρά ένα είδος σωτηρίας». Κι εγώ της έπιασα το χέρι. Επίμετρο: Ο Ουίλιαμ Στάφορντ (Κάνσας, 1914 – Όρεγκον, 1993) ήταν Αμερικανός ποιητής, πατέρας του επίσης ποιητή και δοκιμιογράφου Κιμ Στάφορντ. Καταγόμενος από εύπορη οικογένεια, είχε πασιφιστική δράση και ήταν «ένας εκ των ήσυχων της γης», όπως χαρακτήριζε ο ίδιος τον εαυτό του. Δίδασκε στο Lewis & Clark College του Όρεγκον έως και την συνταξιοδότησή του το 1980 και εξέδωσε τη...

KOFI AWOONOR (1935-2013) ΚΟΦΙ ΑΒΟΥΝΟΡ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΣ Κάποτε, ο πόνος και η θλίψη επιστρέφουν κυρίως τη νύχτα. Θα θρηνήσω ξανά και ξανά αύριο για τη μνήμη ενός θανάτου προαναγγελθέντος. Θα θρηνήσω ξανά αύριο θα διαλέξω ένα λουλούδι από τον κήπο θα ακούσω τα πουλιά πάνω στο δέντρο. 
Θα θρηνήσω ξανά αύριο για έναν πόνο που μεγαλώνει έναν πόνο της μοναξιάς μου φίλο σ’ ένα κρεβάτι άδειο από καιρό, από επιλογή· θρηνώ ξανά αυτός ο θρήνος αμνημόνευτος για τούτο τον πόνο τούτο το βάρος κάτω από το οποίο τυλίγομαι και πενθώ Χθες να πάω δεν μπόρεσα για το υποχρεωτικό περπάτημά μου, έτσι την ώρα ξόδεψα για να θυμηθώ τα μονοπάτια, τα δέντρα τα πουλιά, το περιστασιακό γρύλισμα του σκύλου τα καφετιά πρόβατα σ’ έναν παγιδευμένο κάμπο το νανούλικο δέντρο μάνγκο φορτωμένο καρπούς τα αρειανά φοινικόδεντρα ψηλόλιγνα και ευθυτενή τα πεύκα φρουροί να λικνίζονται σ’ ένα απόμακρο χωράφι. Πιστεύω στην πιθανότητα της ελευθερίας στον ερχομό των μελισσών το θέρος στους ήπιους χειμώνες και στους τυφώνες το...

στεγνό το χορτάρι σαν δάκρυ που στέρεψε γυρεύεις ποτάμι σε μια χώρα που φλέγεται ξεχνάς πώς σε λένε μα δεν έχεις όνομα μια καρδιά μόνο έχεις και τούτη για δόλωμα   *μη μου μιλάς για κόλαση όλη την έχω ζήσει* μη μου μιλάς για κόλαση για τη δική μου μιλάς ζήση κράτα, λοιπόν, τα λόγια σου κράτα, λοιπόν, το θάρρος ανάγκη, να δεις, πόση τα 'χουμε σαν μας γαμ@ει το κράτος! *μη μου μιλάς για κόλαση όλη την έχω ζήσει* μη μου μιλάς για κόλαση για τη δική μου μιλάς ζήση... 8η Οκτ. 2024