Colette

Δε γράφω πια. Τώρα  γράφουν οι χτύποι της καρδιάς μου.  Κι εγώ κλαρίνο στέκομαι.  Κι αδημονώ  για τα παλλόμενα στο κόκκινο ποιήματα που θα διαβάσω.                       Λουσμένα στον ιδρώτα σου.

Δεν αντέχω άλλη πραγματικότητα. Θέλω πίσω το παιδικό μου παραμύθι.

 

Γκρίζος παραμένει ο δρόμος κάτω απ’ τον γλαυκόχρωμο θόλο. Η θάλασσα, όμως ταυτίζεται πάντα με σένα, ουρανέ.

Ήρθε και κάθισε στα πόδια μου ολόλαμπρη η αυγή Την πήρα αγκαλιά σφιχτά Δεν ήταν άλλη από την Παναγία!

Μην αφαιρέσεις τίποτα, μου είπε. Είσαι τόσο διάφανη που μόνο με τα ρούχα σου μπορώ να σε κοιτάω δίχως να τυφλώνομαι.