Colette

Σεπτέμβρη ήρθε και με βρήκε η αγάπη σου λουσμένη στην αλμύρα του καλοκαιριού κι ο ήλιος αγιοκέρι μες στα μάτια μου... Σεπτέμβρη ήρθε και με βρήκε η αγάπη σου κι ευθύς σου ζήτησα να με ζεστάνεις Κι εσύ με πήρες αγκαλιά κείνο το βράδυ με πανσέληνο που τραγουδούσα: "Βλέπω δυο πρόσωπα πίσω απ' το τζάμι Σαν δέντρα βιάζονταν πολύ να φιληθούν"... Κι αυτά τα πρόσωπα δεν ήταν άλλοι                                                        από εσένα και εμένα...

Ένα κομμάτι κρέας δίχως ψυχή το γυναικείο σώμα μας για τόσους και τόσους άνδρες Λεία που την κατασπαράζουνε οι λέοντες κι οι λύκοι ΦΟΒΑΜΑΙ Και είναι τόσα, σ' αυτόν τον κόσμο, που φοβάμαι... Ημερολογιο | 16.06.2026

Ειλικρινά   δε θέλω πια να ανοίγω το Facebook.  Ένα τεράστιο γραφείο τελετών κατάντησε  με τις αγγελίες των θανάτων μας... Ημερολόγιο | 21 Ιουλίου 2026 

Κραυγές κοτρώνες κατρακυλούν  σ' έναν γκρεμό κωφάλαλο  και χάνονται στα χάη του. Άλλες γίνονται ένα με τον άνεμο.  Κι άλλες συνθλίβονται ακαριαία  στο σκληρό στρώμα  που καλύπτει τον πάτο του.  Πώς εξανεμίστηκαν έτσι οι κραυγές μου, ανόητε επίπλαστε άνθρωπε!  Και τώρα, πες μου,  πώς θα ακούσει τις κραυγές απόγνωσής μου ο Θεός  για να με σώσει από εσένα και τη φάρα σου...

τη δύναμη δε βρίσκω να σε καλωσορίσω  στο καύκαλο του πεθαμένου τούτου κόσμου -- το ίδιο σκληρός και άκαμπτος με το οστό του  που για τα δόντια δεν είναι κανενός σκουληκιού κανενός  μυρμηγκιού κανενός  θανάτου και -πες μου- πώς εγώ να σε φέρω κοντά του...

Τα αηδόνια δε θα φέρουν φέτος την Άνοιξη  Τα λάβωσαν στο φτερό και τα έριξαν στον τάφο -για να τους πάρουν τη θέση- οι πύραυλοι και τα ντρόουν  Μα τα ντρόουν και οι πύραυλοι επουδενί δε φτιάχτηκαν για να φέρνουν τις Άνοιξες στους κόσμους...

Φωτό από Διαδίκτυο Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που φταίει  να είναι η απεραντοσύνη της θάλασσας που  μας φέρνει ακόμα πιο κοντά Ίσως το απατηλό αστείο τ' ουρανού που  σπρώχνει τα χείλη μας να σμίξουνε  όταν η πινακίδα γράφει "αλτ" κι εγώ διαβάζω "έλα" Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που όντως φταίει τελικά  να είναι  που ξέρουμε κι οι δυο να κολυμπάμε  - ποια θάλασσα απέραντη, αλήθεια; που ξέρουμε κι οι δυο ν' ανοίγουμε φτερά  και να πέταμε  - ποιος ουρανός, αλήθεια; Τι να σου πω δεν ξέρω Ίσως τίποτα να μη φταίει τελικά Στο χάος σου παλεύω με τα κύματα ενώ εσύ παλεύεις με τα κύματα στο χάος το δικό μου Κι ύστερα, αν είναι δυνατόν,  να σπάμε το κεφάλι μας να δούμε  αν ρέει απ' την καρδιά μας η αγάπη Γελάει με την πάρτη μας η εγκεφαλικότητά μας και μας μουτζώνει κατά μέτωπο να μη μας τα χρωστάει Α, ρε αγάπη κατά πώς πάμε εμείς ένα θα γίνουμε  μόνο μες στην ανυπαρξία  που τ' όνομα έχει του θανάτου

Δε γράφω πια. Τώρα  γράφουν οι χτύποι της καρδιάς μου.  Κι εγώ κλαρίνο στέκομαι.  Κι αδημονώ  για τα παλλόμενα στο κόκκινο ποιήματα που θα διαβάσω.                       Λουσμένα στον ιδρώτα σου.

Ήρθες στον ύπνο μου και με βήμα απαλό σαν το φτερό του παγωνιού βάδιζες προς την πύλη του ονείρου μου. Όταν πλησίασες, κοντοστάθηκες και φώναξες το όνομά μου. Δεν αποκρίθηκα. Έπειτα άνοιξες την πύλη και μπήκες στ' όνειρό μου. Και τότε ξύπνησα.

Σήμερα ήρθαν και μου είπανε πως πέθανες.  Θες την αλήθεια; Πόνεσα.  Κι ας σ' είχα χρόνια τώρα πεθαμένο.

Εικόνα από το διαδίκτυο Γελάνε με τους άλλους οι  άνθρωποι, Κύριε Εμπαίζουν, περιπαίζουν, στη φύση τους έως και να χλευάζουν με μια ευκολία απίστευτη σάμπως από συνήθεια, μανιέρα βίου σαν από χόμπι, με μια ηδυπάθεια, θαρρείς, και με μια έπαρση στο ύφος για το τάχα επίτευγμά τους Όσοι ζουν με ελαφρά τη καρδία, αυτοί που τους είν' αρκετό στην επιφάνεια τής ύπαρξης να επιπλέουν, αυτοί που ούτε μια φορά δεν έχουν δοκιμάσει μια βουτιά στα βάθη τής υπάρξεως τ' απύθμενα να κάνουν όλοι τούτοι, λοιπόν, δεν σέβονται ούτε άνθρωπο, ούτε ψυχή, μήτε την ύπαρξη μες στης ζωής το μεγαλείο δεν σέβονται, Θεέ μου Γελάνε με τους άλλους οι άνθρωποι, Κύριε Κι είναι που ξέρουν πως Εσύ δεν είσαι σαν εκείνους Γιατί αν δεν το γνώριζαν, θα πίστευαν πως κάποτε κι Εσύ μαζί τους θα γελούσες Και τότε ίσως να 'ταν αλλιώς ο κόσμος μας...

Marc Chagall (1887-1985), Le Dimanche (On Sundays) from Derrière le Miroir, 1954 Γλυκά και τρυφερά μίλα μου κι αληθινά – πονάει όπου μ’ αγγίξεις Γλυκά όπως το λάμδα του μελιού Και τρυφερά όπως το ρω του ρυακιού Αληθινά όπως το άλφα της αγάπης Και φτερωτά έλα και μίλησέ μου φτερωτά όπως το ρω του έρωτα Κι εγώ θα στείλω το φως του ήλιου την αυγή μ’ ένα φιλί να σε ξυπνήσει με το ρω του ρυακιού νεραϊδένιο με το λάμδα του μελιού μελένιο με το ρω του έρωτα ερωτικό φιλί αέρινο φιλί αερικό  με το μέγα άλφα της αγάπης...

Εσείς μεταλαμβάνετε με άρτο και οίνο. Εγώ με ποίηση.             Ποιος είπε πως αυτή δεν είναι σώμα και αίμα Κυρίου;

  Image Source Κάθε που μια παπαρούνα φυτρώνει, ψηλόλιγνη, πανώρια, πορφυρή, είτε στον κήπο σου είτε μες στου Θεού τον κήπο, μια στάλα αίμα έχει χυθεί είτε από καρδιά είτε από σώμα. Να θυμάσαι, λοιπόν, πως αν μια παπαρούνα κόψεις, ματανεκρώνεις μια ψυχή που έχει καταφέρει, παρά τη μοιραία μαχαιριά, ν' αναστηθεί, να στεριώσει και να ξαναριζώσει. Μην τη σκοτώσεις δεύτερη φορά.  Έλεος δείξε.

Image Source Αρκεί το φως Σου να 'ρθει λευκό να βάψει το σκοτάδι μου

Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα Εικόνα   Εικόνα Μόνο Και Όλο Εικόνα  Ο κόσμος Μπού - χτι - σα την εικόνα Και πού να βρω πια περιεχόμενο...

Image Source YVES BONNEFOY Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΩΡΑ (απόσπασμα) Η ευτυχία δεν μου χαμογέλασε ποτέ στη γη τούτη επάνω. Πού πάω; Μες στα όρη τούτα ψάχνω Τη σιωπή, την ειρήνη της καρδίας. Αυτή είν’ η πατρίδα μου, Να περιπλανηθώ δεν πρόκειται άλλο πια μακριά της. Ολούθε οι κορφές γλαυκές ξαναγίνονται σαν τον αιθέρα, Και θα σου πω αντίο; Όχι, ποτέ μην πάψει Ποτέ να κελαρύζει το νερό, να ξανανθίζει το χορτάρι! Μετάφραση από τα γαλλικά: Νικολέττα Σίμωνος

  Τελικά, τι είναι ποίηση; Ποίηση είναι τα πάντα όλα Αυτό που ορίζεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να οριστεί Αυτό που φαίνεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να φανεί Αυτό που ψηλαφίζεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ψηλαφιστεί Αυτό που ακούγεται Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ακουστεί Ποίηση είναι το ορατό   Κυρίως, όμως Ποίηση είναι το αόρατο.

William Stafford (1914-1993)  Photo source ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΤΑΦΟΡΝΤ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΤΗ ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ Την κοίταξα στα γρήγορα κι έβγαλα τα γυαλιά μου – τραγούδαγαν ακόμη. Σαν τζίτζικας τερέτισαν στο τραπεζάκι του καφέ κι έπειτα σίγησαν. Πρόβαλε η φωνή της σαν καμπάνα και το ηλιόφως ευθύς διεθλάσθη. Ένιωσα το ταβάνι τής αψίδας να παίρνει τη μορφή κι ήξερα πως τ' ακρόνυχα κει πάνω αλλιώς αισθάνονταν ό,τι αγγίζαν. «Εγώ είμ' ο δικός σου τρόπος αντίληψης των πραγμάτων», είπε. «Σαν μ' αφήσεις να ζήσω πλάι σου, κάθε σου βλέμμα στον κόσμο γύρω σου δεν θα 'ναι πια παρά ένα είδος σωτηρίας». Κι εγώ της έπιασα το χέρι. Επίμετρο: Ο Ουίλιαμ Στάφορντ (Κάνσας, 1914 – Όρεγκον, 1993) ήταν Αμερικανός ποιητής, πατέρας του επίσης ποιητή και δοκιμιογράφου Κιμ Στάφορντ. Καταγόμενος από εύπορη οικογένεια, είχε πασιφιστική δράση και ήταν «ένας εκ των ήσυχων της γης», όπως χαρακτήριζε ο ίδιος τον εαυτό του. Δίδασκε στο Lewis & Clark College του Όρεγκον έως και την συνταξιοδότησή του το 1980 και εξέδωσε τη...

KOFI AWOONOR (1935-2013) ΚΟΦΙ ΑΒΟΥΝΟΡ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΣ Κάποτε, ο πόνος και η θλίψη επιστρέφουν κυρίως τη νύχτα. Θα θρηνήσω ξανά και ξανά αύριο για τη μνήμη ενός θανάτου προαναγγελθέντος. Θα θρηνήσω ξανά αύριο θα διαλέξω ένα λουλούδι από τον κήπο θα ακούσω τα πουλιά πάνω στο δέντρο. 
Θα θρηνήσω ξανά αύριο για έναν πόνο που μεγαλώνει έναν πόνο της μοναξιάς μου φίλο σ’ ένα κρεβάτι άδειο από καιρό, από επιλογή· θρηνώ ξανά αυτός ο θρήνος αμνημόνευτος για τούτο τον πόνο τούτο το βάρος κάτω από το οποίο τυλίγομαι και πενθώ Χθες να πάω δεν μπόρεσα για το υποχρεωτικό περπάτημά μου, έτσι την ώρα ξόδεψα για να θυμηθώ τα μονοπάτια, τα δέντρα τα πουλιά, το περιστασιακό γρύλισμα του σκύλου τα καφετιά πρόβατα σ’ έναν παγιδευμένο κάμπο το νανούλικο δέντρο μάνγκο φορτωμένο καρπούς τα αρειανά φοινικόδεντρα ψηλόλιγνα και ευθυτενή τα πεύκα φρουροί να λικνίζονται σ’ ένα απόμακρο χωράφι. Πιστεύω στην πιθανότητα της ελευθερίας στον ερχομό των μελισσών το θέρος στους ήπιους χειμώνες και στους τυφώνες το...