Εξωγήινη ανάμεσα σε όρνεα γήινα
Κραυγές κοτρώνες κατρακυλούν σ' έναν γκρεμό κωφάλαλο και χάνονται στα χάη του. Άλλες γίνονται ένα με τον άνεμο. Κι άλλες συνθλίβονται ακαριαία στο σκληρό στρώμα που καλύπτει τον πάτο του. Πώς εξανεμίστηκαν έτσι οι κραυγές μου, ανόητε επίπλαστε άνθρωπε! Και τώρα, πες μου, πώς θα ακούσει τις κραυγές απόγνωσής μου ο Θεός για να με σώσει από εσένα και τη φάρα σου...