Colette

τη δύναμη δε βρίσκω να σε καλωσορίσω  στο καύκαλο του πεθαμένου τούτου κόσμου -- το ίδιο σκληρός και άκαμπτος με το οστό του  που για τα δόντια δεν είναι κανενός σκουληκιού κανενός  μυρμηγκιού κανενός  θανάτου και -πες μου- πώς εγώ να σε φέρω κοντά του...

Τα αηδόνια δε θα φέρουν φέτος την Άνοιξη  Τα λάβωσαν στο φτερό και τα έριξαν στον τάφο -για να τους πάρουν τη θέση- οι πύραυλοι και τα ντρόουν  Μα τα ντρόουν και οι πύραυλοι επουδενί δε φτιάχτηκαν για να φέρνουν τις Άνοιξες στους κόσμους...

Φωτό από Διαδίκτυο Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που φταίει  να είναι η απεραντοσύνη της θάλασσας που  μας φέρνει ακόμα πιο κοντά Ίσως το απατηλό αστείο τ' ουρανού που  σπρώχνει τα χείλη μας να σμίξουνε  όταν η πινακίδα γράφει "αλτ" κι εγώ διαβάζω "έλα" Δεν ξέρω να σου πω Ίσως αυτό που όντως φταίει τελικά  να είναι  που ξέρουμε κι οι δυο να κολυμπάμε  - ποια θάλασσα απέραντη, αλήθεια; που ξέρουμε κι οι δυο ν' ανοίγουμε φτερά  και να πέταμε  - ποιος ουρανός, αλήθεια; Τι να σου πω δεν ξέρω Ίσως τίποτα να μη φταίει τελικά Στο χάος σου παλεύω με τα κύματα ενώ εσύ παλεύεις με τα κύματα στο χάος το δικό μου Κι ύστερα, αν είναι δυνατόν,  να σπάμε το κεφάλι μας να δούμε  αν ρέει απ' την καρδιά μας η αγάπη Γελάει με την πάρτη μας η εγκεφαλικότητά μας και μας μουτζώνει κατά μέτωπο να μη μας τα χρωστάει Α, ρε αγάπη κατά πώς πάμε εμείς ένα θα γίνουμε  μόνο μες στην ανυπαρξία  που τ' όνομα έχει του θανάτου

Δε γράφω πια. Τώρα  γράφουν οι χτύποι της καρδιάς μου.  Κι εγώ κλαρίνο στέκομαι.  Κι αδημονώ  για τα παλλόμενα στο κόκκινο ποιήματα που θα διαβάσω.                       Λουσμένα στον ιδρώτα σου.

Ήρθες στον ύπνο μου και με βήμα απαλό σαν το φτερό του παγωνιού βάδιζες προς την πύλη του ονείρου μου. Όταν πλησίασες, κοντοστάθηκες και φώναξες το όνομά μου. Δεν αποκρίθηκα. Έπειτα άνοιξες την πύλη και μπήκες στ' όνειρό μου. Και τότε ξύπνησα.

Σήμερα ήρθαν και μου είπανε πως πέθανες.  Θες την αλήθεια; Πόνεσα.  Κι ας σ' είχα χρόνια τώρα πεθαμένο.