Όταν μιλώ με την πατρίδα μου...

Κόκκινος ο ήλιος, κόκκινο το φεγγάρι,
κόκκινη και η θάλασσα.

Πενήντα χρόνους τώρα.

Κι εσύ, μέρα και νύχτα, κοιμάσαι και ξυπνάς
στο κόκκινο
- μαζί σου κι η ψυχή μου.

Μέσα στο κόκκινο
-τ' άλλοτε καταγάλανα νερά σου-
πλεούμενο εσύ μαγαρισμένο.

Αχ, να 'τανε μονάχα κόκκινο του έρωτα

                                               τούτο το κόκκινο του θανάτου!